Translate

Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2013

Θα σκίσω τη γάτα...

Καλή αυτή η υιοθετημένη οικογένεια, αλλά δε μ΄αφήνει να εκφραστώ ελεύθερα. Τους έχει πιάσει μια μανία να μην ασχολούμαι με τις γάτες. Δε μου εξηγούν γιατί, απλά δε θέλουν να τις πειράζω. Ναι, αλλά εγώ θέλω γιατί είμαι σκύλος, δεν είμαι η κυρία της Φιλοζωικής!

Παρασκευή φορτώνουμε το αυτοκίνητο, επιβλέπω να μπουν όλα στη σωστή τους θέση και πηδάω μέσα τελευταία για να δώσω το σύνθημα της αναχώρησης. Όλα καλά και γνωστά, φτάνουμε στο εξοχικό μας, δεν είχε τώρα πολύ κόσμο, γιαγιά, θείες, ξαδέλφες, ένα μωρό και κάτι συγγενείς από Γαλλία (δε τους είχα ξαναμυρίσει αυτούς). Κάνω τις βόλτες μου και σε λίγο ακούω τη μικρή τσιριμπιμ τσιριμπόμ να φωνάζει όλο χαρά. Αυτομάτως, με πιάνει η ξανθιά και με βάζει μέσα στο σπίτι...Απορία μεγάλη μου ήρθε, αλλά το κατάπια κι αυτό.

Γενικώς, κάτι γινόταν με τη μικρή, πολύ ξαναμμένη πηγαινοερχόταν, κάτι γάλατα έβαζε σε μπολάκια, κάτι περίεργο μύριζαν τα χέρια της κι όλο έξω έτρεχε μαζί με τον μικρό σοβαρό.
Έσκασα απ' την περιέργεια, με βγαζαν δεμένη βόλτα μέσα στην αυλή, δε μ' άφηναν να τρέξω αλλού, περίεργα πράγματα συμβαίνουν....

Σκηνή Νο 1
Σάββατο μεσημέρι, είμαι στο μπαλκόνι και αράζω κάτω απ' το τραπέζι. Ξαφνικά ακούω ένα σιγανό νιαου....νιαου....νιαου που όλο και δυνάμωνε. Σηκώνω τα πανέμορφα αυτιά μου και σιγουρεύομαι ότι ακούω τον σωστό ήχο...Μέχρι να δω πού είναι το τέρας...με παίρνει ο Σοβαρός και με πάει να δω τη μικρή, που κρατούσε αγκαλιά γατάκι!!!!! ΝΤΑΝ! ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ ΑΔΕΛΦΙΑ!!!!! Ε, όχι και μέσα στο ίδιο μου το σπίτι ρε παιδιά! Έγινε χαμός λέμε....η μικρή το πήρε κι έφυγε, ο σοβαρός με κρατούσε και με μάλωνε (γιατί ρε φίλε;) κι η ξανθιά του έλεγε ''50 χρονών άνθρωπος και δε κατάλαβες ακόμα ότι η Λούση δε χωνεύει τις γάτες...τς τς τς"

Σκηνή Νο 2
Σάββατο απόγευμα, η ξανθιά αποφασίζει να με βγάλει στον κήπο ελεύθερη. Μετά έμαθα, ότι είχε πάρει τα γατάκια και τα είχε βάλει στο διπλανό κήπο με εμπόδια για να μη ξανάρθουν...Μου πετάει κι ένα κουκουνάρι, παίξαμε με τη μικρή στο γκαζόν κυνηγητό και κρυφτό και...άντε πάλι η ίδια φωνή...νιαου...! Ο σίφουνας δε με προλάβαινε...τσακιδόν έτρεξα προς την πηγή του ήχου και το είδα. Μικρό μαυρόασπρο με ουρά κεραία, τρίχα σηκωμένη, ράχη καμπούρα, να με απειλεί! Τι λες βρε ζωντόβολο; Σε ποιά σηκώνεις τρίχα; Ξέρεις ποιά είμαι εγώ; Ειμ' εγώ σκυλίτσα φίνα....ντερμπεντέρισσαααααααα ...και μέχρι να τα σκεφτώ, τσουπ! με πιάνει η μικρή απ το κολάρο και αρχίζει να ουρλιάζει σα να τη δάγκωσε ιπποπόταμος!!!!! Εγώ να γαυγίζω, η τσιριμπιμ να ξεφωνίζει στη μάνα της, εγώ να ξαναλυσσάω απ το κακό μου...ΠΟΛΕΜΟΣ. Ήρθε τρεχάτη η ξανθιά απο το σπίτι, ημίγυμνη, με μάτι να γυαλίζει γιατί περίμενε να δει τουλάχιστον έναν κουβά αίμα στην αυλή, με βουτάει απ το δεξί, το γατί απ το αριστερό και μας κρατούσε σε απόσταση να δει τι σκ.... θα κάνει τώρα. Φώναζε τη γειτόνισσα να ρθει να παραλάβει το νιάου, αυτή χαμπάρι...το πετάει πάνω απ το πορτάκι στον διπλανό κήπο, εγώ λύσσα μαύρη και φωνή καμπάνα κι έτσι, η διένεξη έληξε αναίμακτα πάλι.  Ήρθε αυτή και μου κατέστρεψε το σατανικό σχέδιο εξόντωσης γατακίων.  

Η τσιριμπίμ γκρίνιαζε ότι ήθελε να το πάρει σπίτι και δε θέλει εμένα, η μάνα της της έλεγε δε μπορούμε να φέρουμε γατάκι με τη Λούση, όλο το Σαββατοκύριακο έγιναν τα σιχαμένα το θέμα της ημέρας...μπλιαξ.

Ευτυχώς γυρίσαμε σπίτι μας...εδώ τουλάχιστον οι γάτες είναι εκτός ορίων διαμερίσματος. Άσε που τώρα τις σνομπάρω...στη βόλτα κάνω πως δε τις βλέπω, για να σκάσουν απ το κακό τους.

Αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά....κάποια μέρα, δε μπορεί! 
Θα τη σκίσω κι εγώ τη γάτα!!!!