Translate

Τρίτη, 16 Απριλίου 2013

Τα χούγια μου

Μπορεί να μην είμαι άνθρωπος, είμαι όμως κι εγώ ένα πλάσμα που έχει τις δικές του συνήθειες και να τις προσέχετε παρακαλώ, αν θέλετε να τα πάμε καλά στο μέλλον ....

Κατ' αρχήν, το πρωί που νομίζουν ότι κοιμάμαι βαθιά, έχω ήδη ξυπνήσει από το μελωδικό ξυπνητήρι της ξανθιάς, την έχω ακούσει που σηκώνεται, φοράει ρόμπα γιατί ακόμα κρυώνει, πάει μπάνιο και μένει εκεί...ως την αιωνιότητα. Εγώ, τον ύπνο του δικαίου που λένε. 
Μόλις όμως πατήσει ο βαρδαλαμπούμπας* του σοβαρού στο πάτωμα, σηκώνω το κεφάλι μου να σιγουρευτώ ότι θα σηκωθεί, ξεμπουκάρω, τεντώνομαι, μπουκώνομαι μία ή δύο κάλτες ανεξαρτήτως χρώματος και τον ακολουθώ όπου πάει. Πού να πάει πρωί-πρωί, στο καφενείο; στο μπάνιο πάει κι εγώ περιμένω απ' έξω ξαπλωμένη στο χαλί (με τις κάλτες στο στόμα πάντα)...
Μόλις ακουστεί η μαγική λέξη ΒΟΛΤΑ, κάνω χαρές, τρέχω προς το άγνωστο και γυρίζω πάλι, φεύγω μακριά απ το λουρί και μετά πάω κοντά να το φορέσω για να βγω επιτέλους. Το πρωί πάμε σχολείο ή στο τετράγωνο αν κριθεί ότι δεν θα κρατηθώ...

Τα κακά μου τα κάνω σε άπλα, σε σταυροδρόμι κατά προτίμηση, σε μέρος ευάερο κι ευήλιο και στη μέση του δρόμου για να τους κοψοχολιάζω ότι θα ρθει αυτοκίνητο...χαχαχα. Πάντως, είμαι και κοντά σε κάδο σκουπιδιών για να τα πετάνε εύκολα, μη τα πάμε και βόλτα στη γειτονιά.

Όταν στην τηλεόραση εμφανιστεί ζώο το οποίο κινείται, του γριλίζω και του γαυγίζω από απόσταση αναπνοής, για να καταλάβει ότι εδώ κάνω κουμάντο εγώ και να ξεμπερδεύουμε με τις παρεξηγήσεις. Έτσι, ορισμένες φορές, αναγκάζεται ο βλέπων ν' αλλάξει κανάλι για να ηρεμήσω και να ξεχαστώ. Τσαντίζονται λίγο, αλλά μήπως άμα φωνάζω εγώ, θα δεις εσύ έργο; 

Το βράδυ, θέλω να κάθομαι αγκαλιά με την ξανθιά μου, αυτή αράζει στον καναπέ πάντα, πάω κι εγώ από κάτω και ....της μιλάω. Την κοιτάζω στα μάτια, υπνωτίζεται και με παίρνει αγκαλιά. Για να κοιμηθώ, πρέπει η μουσούδα μου να είναι χωμένη κάπου στον αγκώνα της, στο μπράτσο, να μη βλέπω όμως φως, μ' ενοχλεί... Μ' αρέσει που λεγε ότι δε θα με παίρνει αγκαλιά στον καναπέ.. Μεγάλη μπουκιά φάε κυρία μου, μεγάλη κουβέντα μη πεις.

Και όταν κοιμάμαι, μην αλλάζεις στάση ρε παιδάκι μου! Κάτσε ήσυχη σ' ένα μέρος, όχι μπρος πίσω, δεξιά αριστερά, δε βολεύομαι και γιαυτό γριλίζω. Εσύ, όταν κοιμάσαι γιατί δε θέλεις να σ' ενοχλούν; Ε; 

Όταν κλείσει η τηλεόραση και τα φώτα, πάμε όλοι για ύπνο κι εγώ πάντα ακολουθώ τον τελευταίο, εκτός αν έχω πάει μεγάλη βόλτα με πολύ παιχνίδι, οπότε αλλάζει η κατάσταση και την πέφτω γρηγορότερα...

Το πιό ωραίο μου χούι όμως, το λένε ''κυνήγα την ανύπαρκτη γάτα'' και συμβαίνει τουλάχιστον 65 φορές ημερησίως...Γαυγίζω να μου ανοίξουν τη μπαλκονόπορτα για να βγω, να τρέξω στη γωνία του μπαλκονιού που συνορεύει με την ταράτσα του Γουάιτ (βλπ άρθρο ''τα φιλαράκια'') και να λυσάξω όσο γίνεται για να φοβηθεί η βρωμόγατα που έρχεται και μας χαλάει τις γλάστρες.
Δε την έχω πετύχει επ' αυτοφόρω ακόμα, να δει αυτή τι θα πάθει. Ρημάδια τα φυτά, χυμένα τα χώματα, άστα!!! Εγώ όμως, πηγαίνω προληπτικώς μέχρι εκεί μήπως κι ακούσει και φοβηθεί...ο φαντομάς.

Όταν θέλω να παίξω, κουβαλάω ένα-ένα τα παιχνίδια μου για να μου τα πετάτε μακριά και να τρέχω να τα πιάσω. Μετά τα πάω στο σπίτι μου, στρίβω μια φορά επιτόπου εντός του και αφήνω να μου το πάρουν για να ξαναπαίξουμε. Ο σοβαρός ψιλοβαριέται, οι υπόλοιποι κάτι κάνουν, αλλά δεν τους έχω φτάσει στο επιθυμητό επίπεδο...

Αν πας να μου πάρεις κάτι που εγώ θέλω απελπισμένα εκείνη τη στιγμή, θα χωθώ κάτω από το τραπεζάκι του σαλονιού που δε μπορείς να με πιάσεις, δε χωράς! Σε περίπτωση που το αντικείμενο του πόθου είναι φαγώσιμο, ΜΗ ΒΑΛΕΙΣ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ να το τραβήξεις, γιατί το μόνο που θα καταφέρεις, είναι να τραβήξεις το δαγκωμένο σου χέρι. Το φαγητό μου ΠΟΤΕ!!!! Μέχρι τον σοβαρό έχω δαγκώσει, μαύρισε το νύχι για 2-3 μήνες.

Κλεμμένο παιχνίδι από παιδικό δωμάτιο, σημαίνει γρήγορο τρέξιμο σε απρόσιτο σημείο γιατί ξέρω πολύ καλά τι πρέπει και τι δεν πρέπει να παίρνω κοντά μου. Με με βλέπετε έτσι μικρή, είμαι πολύ πονήρω εγώ!!!  Τρέχω λοιπόν και ακολουθεί η ξανθιά γύρω γύρω στο σπίτι και στο τέλος παίρνει τη σκούπα και με κυνηγάει για να βγω στο μπαλκόνι. Κι εκεί το ίδιο γίνεται, την τρελαίνω στο γύρω-γύρω όλοι, ζαλίζεται αλλά τελικά με καταφέρνει. Χρειάζομαι τελειοποίηση.

Όταν έρθει η ώρα της βόλτας μου, ο κόσμος να χαλάσει, πρέπει να πάμε. Χοροπηδάω στην πόρτα, στα πόδια τους, στο χαλί, φωνάζω και το καταλαβαίνουν.  Η αλήθεια είναι ότι η βραδυνή τσάρκα είναι του σοβαρού, πλάκωσε όμως πολύ δουλειά κι αλλάξαμε τώρα, με πάει η ξανθιά. 
Α! Στη βόλτα μου, αν το λουρί μου το πιάσει ο μικρός-σοβαρός, κοιτάζω να έρχεται μαζί κι η δικιά μου για σιγουριά. Επίσης, στις βόλτες πρέπει να είμαστε όλοι μαζί, όχι να φεύγουν οι μισοί μπροστά κι άλλοι μαζί μου ν' ακολουθούν! Οικογένεια είμαστε...

Δε νομίζω να ξέχασα κάτι, τα βασικά τουλάχιστον τα είπα. Είμαι περίεργη; Όχι μωρέ...

Μόνο που η ξανθιά απορεί πώς διάολο της έμοιασε ο σκύλος στις παραξενιές...ούτε παιδί της να ήμουν!!!!







* μεγάλο δάχτυλο ποδιού

Τα φιλαράκια τα καλά...


Τι γίνεται ρε παιδιά σ' αυτή τη γειτονιά; Είμαστε πιο πολλοί οι τετράποδοι από τους ανθρώπους! Κι όλο και προστίθενται νέα μέλη στην παρέα. Λοιπόν, λέω σήμερα να σας πω για τους φίλους μου, τους παλιούς και τους νέους για να γνωρίζετε κι εσείς τις (καλές) συναναστροφές μου...



Ξεκινώ με τους συγκάτοικους, από κάτω μένει ο Μπάρνυ που πρόσφατα έγινε μπαμπάς 5 κουταβιών Jack Russel, αλλά που με γαυγίζει από το μπαλκόνι του κάθε φορά που με βλέπει. Μάλλον είναι ερωτευμένος μαζί μου και δε ξέρει τι να κάνει.

  Από πάνω ακριβώς, μένει ο κούκλος Αλέκος, μικρόσωμος γκριφόν και κάτι άλλο που δε ξέρω, σοβαρός και μυαλωμένος, με λατρεύει και με φιλάει όποτε συναντιόμαστε στο πεζοδρόμιό μας. Μ' αυτόν ξεθάρρεψα όταν ήμουν μικρή γιατί με πρόσεχε και δε με δάγκωνε, μόνο παίζαμε και φιλιόμαστε!!!!
  Δίπλα του, νεοφερμένη ημίαιμη γκριφονίτσα, κούκλα με υπέροχο βλέμμα και λίιιγο φοβισμένη γιατί ήταν σε άσυλο, η Τέσσα (νομίζω) την οποία οι δικοί της την τάισαν λίγη τουλουμπίτσα και πήγε στο νοσοκομείο για μερικές μέρες. Η ξανθιά όταν το άκουσε, γούρλωσε τα μάτια και τα γυαλιά μαζί και έκραξε "ΤΟΥΛΟΥΜΠΑ ΣΤΟ ΣΚΥΛΟ"??????????? Ω ΜΑΙ ΓΚΟΝΤ!!!!!!
Έχω μέρες να τη δω, είναι στο σπίτι κι αναρρώνει μάλλον.
  Στον πέμπτο μένει ο φοβεροτρομερος καννίς Φρίξος που όταν συναντιέται με την ξανθιά και τον κοιτάξει, αφρίζει από το κακό του και κάνει τρομερές σκηνές...Εμένα με συμπαθεί, με σνομπάρει και λίγο, αλλά καλά τα πάμε. Υποψιάζομαι ότι κι αυτός με θέλει για την ομορφιά μου!


Στα κοντινά μου σπίτια, μένει ο Γουάιτ που όλο τον βλέπω στην αυλή του και ποτέ έξω και μου φαίνεται στενοχωρημένος. Χαρές μου κάνει, αλλά ζηλεύει και λίγο τις βόλτες μου. Δίπλα, η Κίκα η Jack Russelίνα που επίσης με γαυγίζει πολύ. Λόγω ράτσας νομίζω... Παραδίπλα μένουν στις αυλές τους δύο μεγάλοι σκύλοι που δε ξέρω ονόματα και δεν έχω πολλά πολλά ακόμα.


Στην καθημερινή βόλτα μου περνάω να δω τι κάνει ο Άρης, μαύρος σαν πίσσα, αγαπησιάρικο βλέμμα, μεγάλος και γλυκούλης, τρέχει να με δει και να τον χαϊδέψει η ξανθιά μου που του έχει μεγάλη αδυναμία γιατί κι αυτός ζει σε αυλή συνεχώς και δε πάει βόλτες :-(   Πάμε και στις δύο αυλόπορτες και του μιλάμε, η δικιά μου που είναι και λίγο μουρλή με σηκώνει να τα πούμε από κοντά (αχαχούχα), τον ξαναχαϊδεύει, σαλιαρίζουν κι οι δυό, φεύγουμε κι ο Άρης...κλαίει ο καημένος...Ένα πράγμα δεν αντέχω σ' αυτόν. Ζει με γάτες, οι οποίες βρίσκονται δίπλα του κι αντί να τις φάει, τις γλύφει ρε παιδιά!  Βέβαια, σκέφτηκα ότι είναι μόνος του κι έτσι έχει κι αυτός παρεούλα...άντε, κομμάτια να γίνει ρε Άρη, σε συγχωρώ!
Φίλη μου κι η Κανέλα, μεγαλοκοπέλα, κανελιά και πολύ φιλική. Τη βλέπουμε τα μεσημέρια με τη δικιά της στο δρόμο και τα λέμε κι εμείς. Μ' αγαπάει και με αντέχει που την πειράζω. Η Μπέλλα μου κάνει μούτρα και με διώχνει, γιατί αν και είμαστε της ιδίας οικογενείας, ράτσας μάλλον, είναι μεγάλη πια και βαριέται τα μικρά παιδιά σαν εμένα. Αντιθέτως, πολύ χαίρονται που με βλέπουν δυο φίλοι που ζουν μαζί, η Αρια το λυκόσκυλο κι ο -δε θυμάμαι όνομα- κόλει κολλητός της, με τους οποίους τρελαινόμαστε στο παιχνίδι. Δε με νοιάζει καθόλου που είναι τεράστιοι σε σύγκριση μ' εμένα γιατί εγώ είμαι westie με τσαγανό και άποψη! Άσε που τους ξεφεύγω κάτω απ' τα πόδια τους και με χάνουν...


Το πιο φρέσκο μου φιλαράκι, είναι η Έρζα, λαμπραντόρ κουτάβι, μόλις το είδε η ξανθιά έπαθε τραλαλά, κι άρχισε τα χάδια, τα γλυκόλογα, ορμάω κι εγώ αγριεμένη κι έβαλα τα πράγματα στη θέση τους. Όχι κυρία μου, δε θα χαιδολογάς ξένα κουτάβια, ειδικώς τόσο τρισχαριτωμένα όσο αυτή!!! Τη μουρμούρα που άκουσα μέχρι το σπίτι μόνο τα όρθια αυτάκια μου την ξέρουν . Μ' έπρηξε η τρελάρα " γιατί ζηλεύεις σκασμένο;" μου λεγε..."αυτούς τους τρόπους σ' έμαθα εγώ;" και άλλα κουλά τα οποία νομίζει ότι αφορούν έναν σκύλο...

Τελικά όμως, επειδή συναντιόμαστε τουλάχιστον 3 φορές ημερησίως στις βόλτες μας, έχω να πω ότι παίζουμε υπέροχα με την Έρζα, παλεύουμε και δαγκωνόμαστε σαν κανονικοί σκύλοι που είμαστε, τσουλιόμαστε στο γκαζόν της πλατείας και σήμερα για πρώτη και μοναδική φορά ως τώρα, η ξανθιά μου έβγαλε το λουρί για να παίξω καλύτερα με τη φιλενάδα μου και το χάρηκα τρομερά. Βέβαια, αυτή είχε γίνει άσπρη απ το άγχος της μη το σκάσω, αφού τρέχω σα βολίδα, αλλά έγινε μια αρχή!
Είναι μικρή η λαμπραντορίνα και την καταφέρνω για την ώρα, γιατί κάθε μέρα που τη συναντάω μου φαίνεται μεγαλύτερη οπότε, το κόβω σε δύο μήνες να μου ρίχνει στο μπόι. Ε, δεν είμαι ψηλή, εξάλλου τ' ακριβά αρώματα μπαίνουν σε μικρά μπουκάλια, ε;


Τα βράδυα στην Πλατεία Λούσης, όπως επισήμως την ονόμασε η μικρή μου τσιριμπιμ-τσιριμπόμ, έρχεται κόσμος και λαός...Παρέλαση σκύλων, ράτσες, ημίαιμα, όμορφα, πανέμορφα, (άσχημα δεν έχουμε), μεγάλα, μικρά, ψηλά και κοντά, ήρεμα κι ανήσυχα...απ' όλα έχει ο μπαξές. 

Παίζουμε με μανία ποιός θα φτάσει το μπαλάκι ή το κουκουνάρι, τρώμε τούμπες, σπρωχνόμαστε, πέφτει και καμιά μικρή δαγκωνιά ενίοτε, αλλά γενικά περνάμε φίνα και ωραία. Υπάρχουν κι οι συμπάθειες φυσικά, οι έρωτες (εμένα δε μ' αφήνουν ακόμα...είμαι μικρή), οι καβγάδες και όλα όσα συμβαίνουν σε όλες τις παρέες, όλων των ειδών κι όλων των λαών. 


Είμαι κοινωνική και φιλική με όλους όσους έρχονται κοντά μου να με δουν και να παίξουν μαζί μου. Με όλους εκτός από τις γνωστές...καταραμένες. Αυτές, δε θα γίνουν φίλες μου ποτέ.



Ούτε στη Δευτέρα Παρουσία των σκύλων! 


Τετάρτη, 3 Απριλίου 2013

Πάω για ψώνια

Α! Είμαι πολύ νοικοκυρά εγώ. Σφουγγαρίζω (με τη γλώσσα), σκουπίζω (με την άσπρη γούνα μου) αλλά το καλύτερό μου είναι να πηγαίνω για ψώνια με την ξανθιά στη γειτονιά. Αυτή ψωνίζει κι εμένα με δένει απ' έξω και χαζολογάω...Πάμε φούρνο για ψωμί, κρεοπωλείο, φαρμακείο κι όλοι σταματάνε να μου μιλήσουν...τι χαρά!!!!

Συνήθως το πρωί, αφήνουμε τα μικρά στο σχολείο κι επιστρέφουμε στο σπίτι γιατί δεν έχει πιεί καφέ κι εγώ δεν έχω πάρει το πρωινό μου. Πότε πότε, σταματάμε στο κοντινό σούπερ μάρκετ να πάρει η ξανθιά τα απαραίτητα. Με δένει στο κάγκελο έξω από την πόρτα να περιμένω γιατί, βλέπετε, δεν επιτρέπουν σε τετράποδα ζώα να μπαίνουν σε χώρους που πωλείται φαγητό. Ενώ τα δίποδα...όπου θέλουν εισβάλουν, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Εγώ περιμένω καρτερικά και χαζεύω τους περαστικούς. Δε φωνάζω, ούτε γκρινιάζω αφού ξέρω ότι θα ξανάρθει σύντομα γιατί έχει άγχος μη με κλέψει κανένας κακός άνθρωπος που θα με λιμπιστεί!

Έτσι και προχθές, μεσημεράκι ήταν, με πήρε η ξανθιά μου να πάμε τη βόλτα μας, ήρθε κι η μαμά της μαζί (αυτή που με λέει μπελά χαϊδευτικά) και στο δρόμο θυμήθηκε να πάρει βούτυρο οπότε σταματήσαμε στο σούπερ μάρκετ αναγκαστικά. Με δένει κάπου, της λέει η μαμά της "αυτό που τη δένεις έχει ρόδες", της απαντάει "ΟΚ, ένα λεπτό να πάρω το βούτυρο κι έρχομαι, δε φεύγει το Λουσάκι, περιμένει να γυρίσω" . Χαχαχα, νομίζεις! Η σιγουριά θα σε φάει.

Η σκηνή εξελίσσεται καρέ καρέ, ως εξής :

Είμαι δεμένη σε τεράστιο κλουβί με ρόδες μικρές. Το κλουβί είναι άδειο, άρα ελαφρύ.

Η ξανθιά έχει πάει μέσα, όπως και η μαμά της 
.
Χαζεύω τον κόσμο που περνάει.

Εμφανίζεται γάτα. ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ ΑΔΕΛΦΙΑ!!!!!!

Πετιέμαι αλαφιασμένη. Γαβγίζω πολύ

Τρέχω κι ακούω θόρυβο πίσω μου. Το καρότσι!!!!! Το λουρί μου το σέρνει.

Η γάτα πιλαλάει κι εγώ τρέχω όσο μπορώ, αφού ακολουθεί το ογκώδες άσπρο καρότσι το οποίο κάνει και τρελό θόρυβο.

Προσπαθώ να περάσω απέναντι να πιάσω την παλιογάτα, αλλά κάτι με σταματάει. Η κυρία Αρετή του σούπερ μάρκετ τραβάει δυνατά το καρότσι, κι ακολουθεί η μαμαλένα που έχει πάρει χαμπάρι στο βάθος του διαδρόμου τι κάνω, πετάει τα Βιτάμ και το χαλβά (πολύ τρως) και τρέχει να με πιάσει...

Κι έτσι, η ξέφρενη πορεία μου προς το απέναντι πεζοδρόμιο για να πιάσω το τέρας, έληξε άδοξα..πριν καν αρχίσει καλά καλά...κλαψ, λιγμ!

Το χάρηκα όμως. Στην επιστροφή η μαμά της ξανθιάς την έψελνε ότι τα θελε και τα παθε, δε δένουν το σκύλο εκεί που έχει ρόδες, που της είπε να καθήσει να με φυλάει και δεν ήθελε, που δε προβλέπει τα δικά μου τσαλίμια, που...που...που...που...τόσο που την έψαλε, ούτε ο παπάς της ενορίας.

Και ξέρετε ποιό είναι το χειρότερο της, ε;  Που ξέρει ότι η μαμά είχε δίκιο. Πάλι!